پسرم کسرا

    باور بفرمایید عین واقعیت         ...

    نحسی این هفته فقط خبر مریضی مامانمُ کم داشت! خیلی نگرانشم.واسش دعا کنید. تا حالا رو تخت بیمارستان ندیده بودمش. امشب ، اینور دنیا....                                                                       خدایا کمکش کن   ...

      چند هفته پیش بابایی بعد از اینکه کسرا رو رسونده بود مهد بهم زنگ زد و گفت امروز یه خانم ایرانی با بچه اشون اومدن طبقه پایین(زیر سه سال) ، مختصری با بابای حرف زده  گفته که خیلی سوئدی نمیتونه حرف بزنه ،  انگلیسی هم بلد نیست ناراحت بوده ،نمیدونسته باید چیکار کنه از قوانین مهد سر در نمیآورده، کسی هم بهش چیزی نمیگفته و کمکش نمیداده و ... عصر که میرفتم دنبال کسرا با اریکا مسئول طبقه پایین صحبت کردم که یکم هوای این خانمه رو داشته باشه و بهش کمک کنه،از دولتی سر این آقا زاده که بنده یک ماه به راه مهد بودم همه میشناسن ما رو و رومونُ زمین نمیندازن دیگه ! گفت اوکی باهاش حرف میزنم! ...

        اگر به تقویم شمسی حساب کنیم و هفته رو از شنبه،این هفته واقعا هفته بدی بود خیلی بد... شنبه صبح کسرا با بابایی رفت فروشگاه بعد از نیم ساعت دیدم باباش تنها اومد،گفت کسرا کو؟ گفتم مگه با تو نبود،گفت اومد خونه!!!!!! در ثانیه ای احساس کردم دارم میمیرم،  من دویدم سمت دریاچه باباش سمت فروشگاه اینقدر دویدم و داد زدم و گریه کردم که چشام داشت سیاهی میرفت، گفتم حتما اوفتاده  تو آبی ،رودخونه ای کسی نفهمیده! خدا واسه هیچ مادری نیاره،اومدم سمت خونه که گوشیمُ بردارم به پلیسی ،کسی زنگ بزنم دیدم باباش گفت پیداش کردم!همون دم در نشستم! دیگه زانوهام توان نداشت... از بس جوش زدم م...

  "چیزی نزدیک به 30 روز دیگه کنارمونین بی صبرانه منتظر اون لحظه ایم... " وقتی این نظر شیرین جونُ خوندم یه لحظه جا خوردم!! خوشحال شدم  ، یادآوری ِقشنگی بود،مچکرم. خیلی وقته نرسیدم بیام اینجا و بنویسم از شیطونیای این وروجک،از نق نقایی که تمومی نداره و روزهایی که تلخ و شیرین به سرعت میگذرن و به خاطره ها تبدیل میشن! هفت ماه از سه سالگیشُ در حال پشت سر میذاره که پر از انرژیه،پر از هیاهو. کلا یه بچه شلوغ و پر سر و صداست.   خدا حفظش کنه،خدا همه بچه ها رو واسه پدر مادراشون نگه داره. دائم داره بالا و پایین میپره و ورجه وروجه میکنه،  بلند بلند با خودش حرف میزنه و داستان ...

  این مطلب، سیصد وهفتاد و سومین مطلبیه که واست مینویسم دوست داشتم زمانیکه مطلب سیصد و شصت و پنجمُ (۳۶۵) واست مینویسم بیام  و بگم که  وبلاگت الان یکساله شده اما اون مطلب همزمان شد با مریضیم و کلا فراموش کردم. شرمنده ، با یه تاخیر کوچولو یکساله شدن وبلاگت مبارک پسرم البته ما کبیسه حساب نکردیم دیگه ... امروز وقتی با هم دوتای رفته بودیم بیرون و داشتم نیگات میکردم دیدم چقدر دلم واسه این لحظه ها و روزا تنگ خواهد شد، کاش میشد بعضی روزا رو نگه داشت یا حداقل کاش روزای خوب طولانی تر بودن اما حیف ... دیروز وقتی لباسی رو که پنج ماه پیش ، دو سایز بزرگتر از سایز اونموقت خریده بودم ُ پوشید...

    تا چشم به هم میزنیم هفته میرسه به آخر، شنبه ، یکشنبه و دوباره روز از نو روزی از نو. این قافله عمر عجب میگذرد.... امیدوارم روزگارتون بر چرخ سلامتی و مراد بچرخه و ایام به کامتون باشه ما هم خوبیم، شکر خدا کسرا هم مشغول شیطنت و غر زدن و بزرگ شدن مثل همیشه ،گاهی خوبه گاهی نه!  اما همچنان با تمام قوا در حال پیر کردنه منه از این غر غرای همیشگی من که بگذریم یه سوال،  فک میکنید این چیه؟  اون که رو دستگیره در آویزونه؟ بند حوله حمام؟؟؟؟! نه ،حداقل از دید فسقلی سه سال و شش ماهه ما نه! این دشمن ِ ! دشمن کی و چی ؟ من نمیدونم فقط میدونم که کسرا به این میگه دشمن. اصلا و ابد...

    آخرین دقایق تعطیلات آخرهفته مون هم داره میگذره و به خاطره ها میپیونده. تعطیلات بدی نبود اما چنگی هم به دل نزد. اینجا عصرای جمعه رو برعکس ایران خیلی دوس دارم چون میدونم دو روز تعطیلی مشت داریم، اما تا چشم به هم میزنیم تموم میشه. جمعه عصر که رفتم دنبالش دیدم داره به الکساندر یه کتاب ُ نشون میده و میگه look! خیلی تعجب کردم! چون من بخاطر تاکیدی که مونیکا واسه یادگرفتن زبون مادری داشت فقط با کسرا  فارسی حرف میزنم! معتقدن اگه زبان مادری رو درست یادبگیره بقیه زبون ها (حالا هر تعداد) به راحتی بعد از زبان مادری مثل دونه های مکعب، میشینن روی هم و بالا میان، اما اگه زبان مادری رو...

  نمیدونم شما هم از این مدل خوانندگان عزیز دارید یا فقط نصیب ما شده!؟ دوستانی که فقط به عکسا نگاه میکنن و حدس میزنن چی به چیه و  نظر میذارن! اوایل با خودم فکر میکردم من ،خیلی بد مینویسم که اینجوری برداشت کردن!؟؟؟؟؟ اما کم کم دقت کردم دیدم نه ،موضوع چیز دیگریـــــــــــست اما یه سری خواننده عزیز و گل هم داریم که وقتی واسمون نظر میذارن هم خودمون کیف میکنیم هم بقیه خواننده هامون. فریده جون(مامان پرهام عزیز) که با ما در نی نی وبلاگ شروع کرد ولی از بس مهربونه الان با نصف دوستای ما دوسته رو فک کنم خیلیها میشناسن ، جند روز پیش  پیشنهاد داده بودن کسرا رو باید به عنوان سفیر زبان فارسی انتخاب کنن!!!!!...