پسرم کسرا

                                                                                    اقای دهقانی فر ، حدود ِ 33 سال سن داشت چاق بود و کوتاه... نیم ساعت بیشتر وقت نداشتم خیلی سریع از شرایطمون، از زندگیمون تو ایران ،از رفتنمون به سوئد بهش بگم از عکس العملای کسرا ،از خبر نکردن دستشوییش به محض تغییر ، از جیغاش ،از پرت کردناش خلاصه ازهمه چی گفتم... یه سری اطلاعات کلی بهم داد ،درمورد اینکه سن دوتا 3 سالگی بچه...

                                                 صداش داره میاد ، به داییش میگه "گم شو،گم شو..." طفلک کلی دلخور شده که آره کسرا داره اینجوری به من میگه اومدم واسش توضیح دادم ،گم شو یعنی برو قایم شو من پیدات کنم! دستور زبان فارسی همین روزا می ره از دست کسرا عارض میشه...     ...

    نه !!! هر چی فک کردم دیدم این قالب خیلی خیلی بهتر  ِ اصلا انگار اسم وبلاگ کسرا به این قالب بیشتر میاد. نخواستیم ، برمیگردیییییییییییییم به قبل....   ...

    حال فسقلی دو ساله و نیمه زندگیمان بد نیست. یکم آب ریزش بینی داره  خیلی بی حوصله است ،نمیدونم بذارم پای مریضیش یا کلا به نق زدن عادت کرده یکم نگرانشم احساس میکنم بدون من یا بابا مهدیش اعتماد به نفس نداره! همه جا یکی از ما دوتا  باید باشیم ، تو جمع بچه ها میترسه بره! بچه تر بود خیلی بی پروا تر بود ،راحت تر با محیط ارتباط برقرار میکرد اما حالا... احساس خوبی نسبت به خودش نداره. دلم میخواد بهش یاد بدم خودشُ دوست داشته باشه و از بودن با خودش لذت ببره.  خیلی از خصوصیات بچه های دوساله رو دقیقا برعکس داره روز به روز به من وابسته تر میشه در حالیکه بچه ها تو این سن دنبال استقلال ِ بی...

    کسرا و نازنین دختر دایی عزیزم     ...

                                                               بد مریض شده امروز رفتم دیدن داییم ، این فسقلی از هر دری که می اومد،یخ میخورد! بعله یخ! یکی میگفت کمبود آهن داره یکی میگفت ارثی ِ... اما نتیجه شد تورم شدید گلو ، بردمش دکتر خیلی نگرانش بودم، گفت مسئله خاصی فعلا نیست ولی حواست بهش باشه. از خدا خواسته کلی با دکتر درد ودل کردم که آره رفتیم اونجا و این مشکل ُ با دستشویی داریم اون مشکل ُ با تنهایش ندارم و ... گفت فقط باید بهش توجه کنی ،...

        سه دو یک سلام صدای ما را از ایران میشنوید... بعله ما رسیدیم ، با یه تاخیر هفت ساعته ، بعله هفت ساعت! کلا از گوتبورگ تا تهران 5 ساعت ِو ما 7 ساعت تو فرودگاه با یه وروجک جیغ جیغ ُ علاف بودیم! تمام پرواز کسرا رو میشناختن همه هم که فارسی بلد بودن اگه بدونید چه آبروریزی درآورد ،  واااای یادم میاد سر درد میشم! ساعت 3 صبح رسیدیم تهران یکی دوساعت بعد هم پرواز به کرمان، کل این پرواز یکساعت رو خواب بود ، الهی شکر ... با استقبال بسیار خوب و دوستانه اقوام خستگی سفر از تنمون رفت کسرا واقعا خوشحال بود پربد تو بغل پدربزرگش انگار نه انگار یه مدت نبوده همه چی...

         هر چی بهش میگم مادر دست نزن به قیچی مگه به گوشش میره... الهی بمیرم داشت کاغذ می چید دستش ُبرید! قیچیِی ِ کند بود واسه کاغذ بود نمیدونم چطو ناغافل زخم کرد دست بچه رو خیلی عمیق نبود ولی گلوله گلوله اشک میریخت... ...

                                                                                          احساس میکنم ،تو حال خودش که باشه، ازش عکس بگیرم به همش میریزم، از دنیای خودش میاد بیرون! تصمیم گرفتم کمتر ازش عکس بگیرم الان اینقدر ناز و مردونه لم داده جلوی تلویزیون که دلم میخواد برم بخورمش...     ...